Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2008

Η τέχνη στα σκουπίδια και το ανάποδο.

τέρμα τα φωτεινά και καθάρια χρώματα. τέρμα πια με τη διακοσμητική ζωγραφική και τα φέρετρα κάδρα. ήρθε η ώρα να μιλήσουν οι σάπιοι τοίχοι και τα γκρεμίσματα, οι τσιμεντένιες προσόψεις και οι σωροί των σκουπιδιών. αποτσίγαρα, σκισμένες αφίσες, κομματια σοβάδες. εγκατάλειψη και βία. ένας κόσμος θαμπός λίγο μετά την πυρκαγιά. ερείπια που αγκαλιάζονται απ το χρόνο, που γερνούν και μαραζώνουν σε πείσμα της λευκής και ασπιλης εποχής. ρεαλισμός του κώλου σαν να λέμε."καταλαβαίνεις μικρή μου", "ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο"...(Αndre Spire)
θα μου πεις βέβαια, ματαιοπονώ και απομονώνομαι, καθότι ο κόσμος είναι μαθημένος να διαβάζει αλλού τις αρετές ενός ευτυχισμένου βίου, και έχει αποφασίσει να μετράει τη χαρά με γνώμονα τον καναπέ, την κούρσα και τα "καλά λεφτά". το έχω υπόψιν μου. και το σκέφτηκά καλά να αλλάξω τροπάρι και να μιλάω και εγώ την καθωσπρέπει γλώσσα των πολλών, πλήβείων και ευγενών. έλα όμως που το μάτι πέφτει μόνο του στη σαβούρα, την ανέχεια, το θάνατο. θα ταν ντροπή να κάνω τον τυφλό και αόμματο, έτσι δεν είναι. σαν να το παράκανα όμως με τον μονόλογό μου. πρέπει να σε αφήσω να μιλήσεις και να μου πεις και εσύ τι σκέφτεσαι και τι νομίζεις για "αυτό τον κόσμο τον καλό τον χιλιομπαλωμένο".
...ακόμα δεν έμαθα να ακούω...το παλεύω.

σε φιλώ και περιμένω τις λέξεις.

υ.γ. ΑΧΡΗΣΤΟ
ΑΣΧΗΜΟ
ΜΟΝΟ

Δεν υπάρχουν σχόλια: